Министерство образования Республики Беларусь
Управление по образованию администрации Первомайского района г. Минска
Государственное учреждение образования

Ясли-сад № 210 г. Минска

Меню раздела

    Горячие новости

    12.11.2018
    Республиканская акция "Не прожигай свою жизнь!"

    подробнее...

    26.10.2018
    Путешествие в страну Спорта и здоровья

    подробнее...

    25.10.2018
    Постой, пешеход! Тормозите, колеса!

    подробнее...

    24.10.2018
    Вакцинация против гриппа

    подробнее...

    16.10.2018
    Педагогический КВН

    подробнее...

    Голосование

    Как ваш ребёнок посещает дошкольное учреждение?







    Сайт зарегистрирован
    в Государственном регистре
    информационных ресурсов Беларуси.
    Регистрационное свидетельство №: 1141001099 от 21.10.2010г.

    Главная : Родителям : Вывучаем беларускую мову разам : Беларускiя народныя казкi

    Беларускiя народныя казкi

    Паважаныя бацькі,

    прапануем Вам пачытаць сваім дзецям беларускія казкі

    Сынок - з - кулачок

    Жылі дзед і баба. І быў у іх сынок. Ды такі малы, што з-пад шапкі не відаць. Ня большы за кулак. Так дзед з бабай яго і звалі: сынок-з-кулачок. 
    Паехаў аднойчы дзед араць, а бабе сказаў, каб згатавала абед ды прынесла яму на поле.


    Баба згатавала абед ды кажа да сына: 
    — Каб ты быў большы, дык занёс бы бацьку абед за мяне. А так мне самой трэба ісьці. 
    А сынок падхрабрыўся і кажа: 
    — Давай, мама, занясу абед. 
    — Дзе табе данесьці яго? — ня верыць маці. 
    — Данясу!
    Узяў сынок-з-кулачок абед, паставіў у дзедаў лапаць, сам ззаду сеў і паехаў. 
    Едзе сабе і песенькі сьпявае. Прыехаў на поле, гукае бацьку: 
    — Тата, я табе абед прывёз! 
    Убачыў яго бацька, зарадаваўся: 
    — Малайчына, сынок! 
    Сеў ён абедаць, а сын кажа: 
    — Тата, пасадзі мяне на саху, я араць буду. 
    — Як жа ты будзеш араць? 
    — А паглядзіш, — кажа сын. 
    Пасадзіў яго бацька на саху. Сынок-з-кулачок узяў лейцы ў рукі і крыкнуў на каня: 
    — Но, сівы-буры! 
    І пачаў араць. 
    Ехаў дарогаю пан у брычцы. Убачыў ён такое дзіва. 
    — Прадай, дзед, мне свайго аратага, — кажа пан. 
    — Не, пане, не прадам: гэта мой сынок. 
    А пан прычапіўся, як смала: прадай ды прадай! 
    — Я табе, — кажа пан, — дам шмат грошай. 
    Пачуў гэта сынок, падбег да бацькі і шэпча яму: 
    — Прадавай, тата, толькі вазьмі ў пана за мяне жменю золата. Не бойся, я ад яго ўцяку... 


    Згадзіўся дзед і прадаў пану сына за жменю золата. 
    Узяў пан хлопчыка, пасадзіў у кішэню і паехаў. "Вось, — думае, — добрага аратага нажыў. Гэдакага ні ў кога няма. Няхай зайздросьцяць усе паны!" 
    Тым часам хлопчык прадраў панскую кішэню, цішком вылез зь яе ды выскачыў з брычкі. Пан нават і не пачуў. Паехаў сабе дамоў хваліцца дзіўным аратым. 
    Агледзеўся хлопчык, аж кругом яго густы лес. 
    Пахадзіў ён, пахадзіў па лесе і заблукаў. 
    А тут і вечар настаў. Сеў хлопчык пад елкаю і плача. 
    Ні адсюль, ні адтуль — галодны воўк. Ухапіў ён хлопчыка і праглынуў яго. 
    Апамятаўся хлопчык, пачаў брыкацца ў воўчым жываце, пачаў крычаць: 
    — Гэй, воўк, нясі мяне дахаты! 
    — Не панясу, — кажа воўк. 
    — Нябось, панясеш, як надакучу табе. 
    — Паглядзім, — агрызнуўся воўк і пабег у поле шукаць авечак. 
    Прыбягае да чарады авечак, а хлопчык як крыкне з воўчага жывата: 
    — Гэй, пастухі, воўк па авечкі крадзецца! 
    Пачулі гэта пастухі, прагналі злодзея. Ды яшчэ і сабак нацкавалі на яго. 
    Прыбег воўк у лес і кажа хлопчыку: 
    — Вылазь вон! 
    — Не, ня вылезу, — адгукаецца хлопчык. — Нясі мяне дадому. 
    — Не панясу! — злуецца воўк. 
    Выгаладаўся воўк ды зноў пайшоў шукаць спажывы. Але куды ні прыйдзе, усё няўдача: не дае яму хлопчык усё сваё права правіць: 
    — Нясі мяне дадому! 
    Бачыць воўк — няма рады: панёс хлопчыка дадому. 
    Прынёс да двара і кажа: 
    — Вылазь. Вунь твая хата. 
    — Не, — адказвае хлопчык, — нясі на двор. 
    Прынёс яго воўк на двор і зноў крычыць: 
    — Вылазь! 
    — Не, нясі ў сенцы. 
    Прынёс воўк яго ў сенцы. 
    Тут хлопчык выскачыў вон ды як закрычыць: 
    — Тата, хадзі ваўка біць! 
    Выбег бацька з качаргою і забіў ваўка. Шкуру злупіў і бабе футра пашыў. А баба сасмажыла за гэта дзеду і сынку гуся. 
    Тут і казка ўся. 

    Лёгкі хлеб

    Касіў на лузе касец. Змарыўся і сеў пад кустом адпачыць. Дастаў торбачку, разьвязаў і пачаў есьці. 
    Выйшаў з лесу галодны воўк. Бачыць — касец пад кустом сядзіць і нешта есьць. Падыйшоў да яго воўк: 
    — Ты што ясі, чалавеча? 
    — Хлеб, — адказвае касец. 
    — А ён смачны? 
    — Дзіва што смачны! 
    — Дай мне пакаштаваць. 
    — Калі ласка! 
    Адламаў касец кавалак хлеба і даў ваўку. 
    Спадабаўся ваўку хлеб. Ён і кажа: 
    — Хацеў бы я кожны дзень хлеб есьці, але дзе мне яго дастаць? Парай, чалавеча! 
    — Добра, — кажа касец, — навучу цябе, дзе і як хлеб даставаць. 
    І пачаў ён вучыць ваўка: 
    — Перш-наперш трэба зямлю ўзараць... 
    — Тады і хлеб будзе? 


    — Не, брат, пачакай. Потым трэба зямлю забаранаваць... 
    — І можна хлеб есьці? — замахаў воўк хвастом. 
    — Што ты, пачакай яшчэ. Раней трэба жыта пасеяць... 
    — Тады будзе хлеб? — аблізнуўся воўк. 
    — Не яшчэ. Дачакайся, пакуль жыта ўзыдзе, халодную зіму перазімуе, вясной вырасьце, потым закрасуе, потым пачне наліваць зярняты, потым сьпець...
    — Ох, — уздыхнуў воўк, — вельмі ж доўга чакаць. Але цяпер-то ўжо я наемся хлеба ўволю! 
    — Дзе там наясіся! — перапыняе касец. — Рана яшчэ. Спачатку сьпелае жыта трэба зжаць, потым у снапы зьвязаць, снапы ў бабкі паставіць. Вецер іх правее, сонейка прасушыць, тады вязі іх на ток... 
    — І есьці хлеб буду? 
    — Які нецярплівы! Спачатку трэба снапы абмалаціць, зярняты ў мяхі сабраць, мяхі ў млын завезьці, ды мукі намалоць... 
    — І ўсё? 
    — Не, ня ўсё. Муку трэба замясіць у дзяжы і чакаць, пакуль цеста падыдзе. Тады ў гарачую печ пасадзіць. 
    — І сьпячэцца хлеб? 
    — Але, сьпячэцца хлеб. Вось тады і наясіся яго, — скончыў касец навуку. 
    Задумаўся воўк, потым пачухаў лапай патыліцу і кажа: 
    — Не! Гэтая работа занадта марудная і цяжкая. Лепш парай мне, чалавеча, як лягчэй яду здабываць. 
    — Ну што ж, — кажа касец, — калі ня хочаш цяжкі хлеб есьці, параю табе лёгкі. Ідзі на выган, там конь пасецца. 
    Пайшоў воўк на выган. Убачыў каня: 
    — Конь, конь! Я цябе з'ем. 
    — Што ж, — кажа конь, — еш. Толькі спачатку здымі з маіх ног падковы, каб не ламаць табе зубы аб іх. 
    — І то праўда, — згадзіўся воўк. 
    Нахіліўся ён падковы здымаць, а конь як стукне яму капытом у зубы... 
    Перакуліўся воўк ды ходу. 
    Прыбег да рэчкі. Бачыць — на беразе гусі пасуцца. "Ці ня з'есьці мне іх?" — думае, потым і кажа: 
    — Гусі, гусі! Я вас з'ем. 
    — Што ж, адказваюць гусі, — еш. Але спачатку зрабі нам адну паслугу перад сьмерцю. 
    — Якую? — пытаецца воўк. 
    — Пасьпявай нам, а мы паслухаем. 
    — Гэта можна. Сьпяваць я — мастак. 
    Сеў воўк на купіну, задраў галаву і давай выць. А гусі крыльлямі — мах, мах! Узьняліся й паляцелі. 


    Зьлез воўк з купіны, правёў гусей вачыма і пайшоў далей ні з чым. 
    Ідзе ды лае сябе апошнімі словамі: "Ці ж ня дурань я, га? Навошта я згадзіўся сьпяваць гусям? Ну, цяпер каго ні сустрэну — з'ем!" 
    Толькі ён так падумаў, бачыць — ідзе па дарозе стары дзед. Воў падбег да яго: 
    — Дзед, дзед! Я цябе з'ем! 
    — Чаго так сьпяшацца! — кажа дзед. — Давай сьпярша табакі панюхаем. 
    — А смачная яна? 
    — Паспытай, дык будзеш ведаць. 
    — Давай! 
    Выняў дзед з кішэні капшук з табакаю, сам панюхаў і ваўку даў. 
    Як нюхнуў воўк на ўсю сілу, дык цэлы капшук табакі ўдыхнуў у сябе. А потым як пачаў чхаць на ўвесь лес... Нічога ад сьлёз ня бачыць, усё чхае. Так з гадзіну чхаў, пакуль усю табаку ня вычхаў. Агледзеўся потым, а дзеда і сьлед прастыў. 
    Пайшоў воўк далей. 
    Ідзе ён і бачыць — на полі чарада авечак пасецца, а пастух сьпіць. Нагледзеўся воўк у чарадзе самага большага барана, схапіў яго і кажа: 
    — Баран, баран! Я цябе з'ем. 
    — Што ж, — кажа баран, — такая мая доля. Але каб ня мучыцца мне доўга ды і табе каб не ламаць зубы аб мае старыя косьці, стань лепш вунь у той лагчынцы і разяў рот, а я ўзьбягу на ўзгорак, разганюся і сам ускочу табе ў рот. 
    — Дзякуй за параду, — сказаў воўк. — Так і зробім. 
    Стаў ён у лагчынцы, разявіў рот і чакае. А баран узбег на горку, разагнаўся ды — трах! — рагамі ваўка ў галаву. Аж іскры пасыпаліся з вачэй у ваўка, сьвету ён ня ўбачыў. 


    Ачухаўся воўк, пакруціў галавою і разважае: 
    — Цікава: з'еў я яго ці не? 
    А тым часам касец скончыў работу ды ідзе дахаты. 
    Пачуў ён воўкавы словы і кажа: 
    — З'есьці ня з'еў, але паспытаў лёгкага хлеба. 

    Автоматический переводчик

    Полезные ссылки

    Минский городской исполнительный комитет



    Министерство образования Республики Беларусь



    Счетчик посещений

    Адрес: 220103, г. Минск, ул. Калиновского, 39
    Телефон: +375 17 283-03-27
    Электронная почта: ddu210@minsk.edu.by